TEN FILM TO CAŁKOWICIE FIKCYJNY WYTWÓR FANTAZJI JEGO TWÓRCY.
JAKIEKOLWIEK ODNIESIENIA DO POSTACI RZECZYWISTYCH
SŁUŻĄ WYŁĄCZNIE ZOBRAZOWANIU ZDARZEŃ FIKCYJNYCH.
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
FILM DEDYKOWANY CARLO VANZINIE
WESOŁYCH ŚWIĄT
RZYM
Dzień dobry, panie prezesie.
Dzień dobry.
- Pinno. - Dzień dobry, prezesie.
Dzień dobry wszystkim.
Dzień dobry.
- Nareszcie. - Witam, panie prezesie.
- Bianchini. - Witam, panie prezesie.
Podać coś do picia? Whiskey, szampan?
Dziękuję, ale muszę zachować trzeźwość.
A ja poproszę prosecco.
Żadnego prosecco. Musimy być trzeźwi.
Ma pan rację, prezesie. Dziękuję.
Co za hostessa! Miła, subtelna, z ładnymi oczami.
- I przyjemnym... - Trzeźwość, panie prezesie.
Przyjemnym nastawieniem, Bianchini!
Jak śmiesz tak myśleć!
- Rozumiemy się? - Oczywiście.
To nasz plan na 3 dni w Budapeszcie.
Taka księga na 3 dni?
Tęskni pan za opozycją?
Nie rozumiem. Mamy tyle spraw we Włoszech,
a tracimy czas na bilateralne spotkania w Budapeszcie podczas świąt!
Przy okazji...
Zajmiesz się prezentami.
Kup coś praktycznego, ale z klasą. Proszę, nic tandetnego.
Czy ten tłum musi lecieć z nami? To duży wydatek!
Kim oni są?
Związki pracy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy i rolnicy.
I partia opozycyjna. Co oni tu robią?
Panie prezydencie, ma pan raczej demokratyczną wizję pluralizmu.
Senator Rossi, przepraszam. Nie wiedziałem, że pani tu jest.
Gdyby nie ci wiarołomni separatyści z północy,
nie zdobyłby pan większości.
Z całym szacunkiem, ale partia opozycyjna reprezentuje miliony obywateli.
A raczej ludzi! Wystarczy już tych „obywateli”.
Rewolucja francuska się skończyła!
Nie powinna pani narzekać. Straciła pani głosy
przez kampanię dla lidera, który jest pełen obłudy. Wstyd!
Wstyd to obiecywać dochód podstawowy, nie mając środków.
Proszę spojrzeć na sondaże z dzisiejszego poranka... Zobaczy pan.
Bianchini...
- Spadamy? - Czy spadamy? I to jak.
Tymczasowo.
Według sondaży w następnych tygodniach spadniemy o 7-8 punktów.
- Poddajmy się. - Zatrzymaj te opinie dla siebie.
Wyglądasz, jakby cieszył cię nasz spadek.
Nigdy! Jestem wierny panu.
Ty wierny? Jasne.
Co chwilę zmieniasz zdanie.
Byłeś demokratą.
- Pan też. - Nie, ja nie.
Ja byłem postępowcem. To różnica.
Ty zmieniłeś statek, by przejść do zwycięzców.
I pamiętaj:
Jeśli ten rząd upadnie,
wrócisz do starego życia. Pamiętasz swoją wcześniejszą pracę?
Pracownik urzędu miasta w Guidonii.
Pan też był nikim, zanim został premierem.
Cicho! Wziąłem cię do Rzymu, bo...
Nieważne.
Posłuchaj, wygrałeś wybory online ze 124 głosami!
To niesamowite! To cud, pamiętaj o tym.
- Cud dla nas obu. - Co masz na myśli?
Pan był księgowym.
- To mama. - Mama?
Nie możesz prowadzić prywatnych rozmów ze służbowego telefonu.
- Ale mama złamała kość udową. - I co z tego?
Miliony obywateli, którzy na nas głosowali, mają to gdzieś.
Ale jest stara, schorowana i w potrzebie...
Zgodność z prawem to podstawa naszych działań.
To chyba pański telefon.
Praca!
Halo?
Oczywiście, że mogę rozmawiać. To Luigi di Maio.
Tak?
Jakieś problemy z Matteo Salvinim?
Spięcia?
Skąd mam wiedzieć? Lecę do Budapesztu, zaraz startujemy.
- Kłamca. - Nie martw się, zajmę się tym.
Się zrobi.
Nie kpię z ciebie. To był żart. Na razie.
BUDAPESZT
W 1873 roku miasto Buda połączyło się z miastem...
Peszt!
By stworzyć Budapeszt, który zamieszkują dwa miliony ludzi.
Przepraszam. Praca.
Matteo? Słucham, o co chodzi?
Wiem o sytuacji z Luigim di Maio. Zadzwonię do niego.
Nie martw się, uspokoję go.
Ten rząd to dom wariatów.
Tak trudno otworzyć drzwi?
- Witamy. - Dziękuję.
Jestem Alberto Fracassi-Torre Rossano.
- Jak ten region we Włoszech? - To jego nazwisko.
- To nasz ambasador. - Miło pana poznać.
- Dużo o panu słyszałem. - To zaszczyt.
- Co za opalenizna! - Właśnie wróciłem z gór.
To Ferenc Szabo, będzie reprezentował rząd węgierski.
- Jest podsekretarzem ds. zagranicy. - Podsekretarzem?
Czemu nie ma ministra?
Panie prezesie, to okres świąteczny.
Szczerze mówiąc, woleliby Salviniego.
Chodźmy.
Szybciutko.
Panie prezesie, witamy na Węgrzech.
- „Panie prezesie, witamy...” - Zrozumiałem, nie jestem Renzi.
Dziękuję, podsekretarzu.
Bardzo mi miło...
pana poznać.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Czy nie studiował pan na Harvardzie?
Tak mówi pańskie CV.
Guidonia, Bianchini. Zaraz pojedziesz tam pociągiem.
- Franco Rispoli. - Miło mi.
Nie.
- To ogrodnik. - Kto?
Ogrodnik.
Ogrodnik to też obywatel.
Stara szkoła ogrodnictwa jest niedoceniana.
- Ile to zajmie? - Trzydzieści minut.
Marzę o prysznicu w hotelu.
Ja też.
Jesteśmy w różnych hotelach. Ja jestem w Buda, a ty w Peszcie.
- To jakaś różnica? - Dzieli nas Dunaj.
Masz jakiś problem z drzwiami!
Proszę, jak pięknie!
- Czy to on? - Tak!
Możemy zrobić sobie zdjęcie?
Oczywiście, będziecie mieć dużo lajków, kiedy je opublikujecie.
Możemy sobie zrobić selfie?
- Ja w środku. - Oczywiście.
Dzięki, Rocco.
- Na razie. - Do widzenia.
- Dotknął mojego tyłka! - Rocco? Wspaniale!
- Kto to? - Rocco Siffredi.
Jasne.
Poślubił Węgierkę i mieszka w Budapeszcie.
Na pewno powiewa u niego włoska flaga.
Tak jest, wysoko i prosto!
Jest dumą Włoch. Wielką. Ogromną!
Panie prezesie, jestem kierownikiem hotelu.
Pańska obecność jest zaszczytem dla naszego historycznego Grand Hotelu.
To zaszczyt dla mnie.
Inni ważni goście, których mieliśmy to: cesarz Franz Joseph,
Kaiser Wilhelm,
Książę Walii,
prezydent Macron z żoną Brigitte,
a ostatnio także Paolo Gentiloni z Włoch.
Ma teraz 19 procent...
Mam nadzieję, że dostałem najlepszy pokój.
Tak, apartament królewski.
- Macron i Brigitte? - Tak jest.
Ostatnie piętro z widokiem na Dunaj.
Spali tam również Pupo i Toto Cutugno.
No właśnie...
Oni też trzymają wysoko flagę Włoch, jak Rocco Siffredi.
Rocco trzyma ją wyżej!
Dobrze, Rocco to Rocco.
Jeśli chodzi o ochronę, proszę rozmawiać z brygadierem...
Pinna?
- Brygadier Pinna, mój ochroniarz. - Oczywiście.
Zapewnimy panu mur ochronny nie do przejścia.
Nie, dziękuję...
Nie jestem separatystą, mur nie będzie potrzebny.
Żadnego muru w hotelu...
Proszę tylko nie stawiać ochrony przy drzwiach mojego pokoju.
Może tylko dyskretna ochrona przy windach.
Tylko jedna winda wjeżdża na górę.
Lepiej! Nie lubię faworyzowania. Jestem zwykłym obywatelem...
- Jak pan woli. - Dziękuję.
Pinna...
Wiesz, kogo wpuszczać, a kogo nie.
Jestem w twoich rękach.
Panie prezesie, pokażę apartament.
To znaczy, panie super prezesie!
Uwielbiam być premierem.
Mama?
Walter, co się dzieje?
Czy telefony na Węgrzech nie działają?
Dzwonię od trzech godzin.
- Odchodziłam od zmysłów! - Pracuję.
Jestem sekretarzem premiera, mam wiele na głowie.
Na plotki dzwoń do cioci Lole.
Nie ma mowy, strasznie zrzędzi! „W głowie mi się kręci,
- ciśnienie mi skacze...” - Więc o co chodzi?
O nic...
Mam prawie 80 lat,
siedzę na wózku, bo złamałam kość udową.
Utknęłam
z afrykańską kobietą, która prawie nie mówi po włosku.
Ale poza tym wszystko dobrze.
Skup się na prezesie.
Wstydziłbyś się.
Urodziłeś się komunistą! Przeszedłeś z Togliatti do Fico!
- A teraz jesteś z Salvinim. Wstyd! - Mamo, jak pogoda w Guidonii?
Mamo?
Dlaczego?
Kochanie, nie wyobrażasz sobie, jaki wspaniały mam pokój!
Ten sam, który dali Macronowi.
Dobrze się spisali.
Przykro mi, że nie mogłaś przyjechać.
Mój kalendarz jest wypchany spotkaniami.
Nie mielibyśmy czasu we dwoje, uwierz mi.
Co słychać w domu?
Dobrze.
Posłuchaj, kochanie...
Muszę kończyć, spotykam się zaraz z szefem Instytutu Kultury Włoskiej.
Muszę biec. Porozmawiamy później. Pa.
Już!
Może pani wejść, pani senator.
Prezesie?
Wciąż ubrana?
Umiesz kłamać...
- Co powiedziałaś mężowi? - Sprzedałam mu kilka kłamstw.
Wspaniale, trzy dni sami w Budapeszcie, bez ochrony,
- paparazzich, węszących reporterów. - Bez żony!
I bez męża! Zupełnie sami.
Wspaniały świąteczny 5-gwiazdkowy weekend.
Ale na pewno robimy dobrze?
Premier z demokratyczną senator...
Gdyby Włosi się dowiedzieli, byłoby po nas.
Nikt się nie dowie. Jesteśmy na Węgrzech.
Nie obchodzą ich Włosi.
Nie ma tu dziennikarzy.
Boże, rozbierz się już!
- Wszystko dobrze? - Tak!
- Pomóc ci? - Nie, dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
Już prawie.
O, Panie!
Jesteś taka piękna!
Dziękuję...
panie prezesie.
Nonsens, to ja dziękuję!
Dziękuję, kochanie.
Wiesz, że to, co robimy, jest haniebne.
Czuję się taka spięta i...
Nerwowa. Nie jestem przyzwyczajona.
- To mój pierwszy raz! - I mój!
- Kłamca. - Mój pierwszy raz z tobą.
Jesteśmy tacy różni. Politycznie,
wiekowo... Nie wiem, czemu to robię.
Będziesz moim pierwszym premierem!
Nie mów „premierem”.
Kiedy to słyszę, gotuje się we mnie.
Mój mąż jest oziębły jak sopel lodu.
Po co poślubiłaś północnego separatystę,
który nawet nie jest z północy, tylko z Civitavecchia?
Guilio, wystarczy już!
Zdejmij...
Okulary.
Oczywiście.
- Widzisz? - Mam wspaniały wzrok.
Partia kazała mi je nosić, bym wyglądała bardziej intelektualnie.
Niegłupi pomysł...
Załóż je z powrotem.
Bardziej podobasz mi się w okularach. Chodźmy do sypialni!
Wspaniałe miejsce.
Członkowie partii opozycyjnej są w hotelu dla turystów.
W końcu jestem premierem.
Z zaledwie sześcioma głosami przewagi.
Ale... jestem prezesem.
Zamówiłem ostrygi i szampana, by uczcić nasze pierwsze spotkanie.
Czy szampan i ostrygi nie są wbrew twoim koalicyjnym poglądom?
Politycznie tak,
ale to nie jest służbowe spotkanie.
To romantyczne spotkanie.
Romantyczne.
Kochanie!
Mój mąż nie zamówił ostryg i szampana nawet podczas podróży poślubnej.
- W Citavecchia mają tylko krewetki. - Byliśmy w spa w Montecatini.
Tłumacz mówił, że mają tu wspaniałe spa.
Później pójdziemy.
Widok na Budapeszt musi być oszałamiający.
- Oszałamiający... - Piękny.
- Chcesz zobaczyć? - Tak.
Nie tutaj. Stąd widok będzie lepszy.
Nie wierzę, że postawili tu rusztowanie,
wszyscy mogą mnie zobaczyć...
- I mnie! - Idioci.
Mój Boże!
Zabójczy widok, choć to nie Montecatini...
- Franco... - Co?
Słabo mi.
- Zawroty głowy? - Przerażające!
Jesteśmy na piątym piętrze, patrz w górę,
nie patrz... Boże!
Kto to?
Znasz go?
Świętego Mikołaja? Nie.
Boże! Zaczekaj.
Nie, nie znam go.
- Brak pulsu. - Nie żyje?
Oczywiście. Nie ma pulsu.
- Jest ciepły? - Tak, wciąż ciepły.
- Straszne. - Nie żyje.
Biedactwo!
Jakie biedactwo? To pewnie złodziej przebrany za Świętego Mikołaja.
- Tak myślisz? - Oczywiście.
Próbował wejść, ale okno...
Spadło jak gilotyna i bum!
- Przycięło go. - Musi być wadliwe.
Naprawdę?
- Zadzwońmy po policję. - Policję?
Nie ma mowy! Co powiemy?
Zobaczą senator Rossi z prezesem.
Jest tylko jedna winda, więc zobaczą, jak będziesz wychodzić.
- Ale on nie żyje! - Myślisz, że policja przywróci mu życie?
Nie możemy tego tak zostawić. Zadzwoń do kierownika.
A on zadzwoni po policję.
Mówię to z troski o ciebie, uwierz mi.
Nie. Ty się mną nie martwisz.
Martwisz się o swoją żonę, media, sondaże i twoją karierę.
Nie!
Tak... Już widzę te nagłówki:
„Senator i prezes organizują orgię z nieboszczykiem!”.
Zapomnij o bunga bunga!
Musimy kogoś powiadomić.
Tak, musimy.
Tylko kogo...
Powiadomię Waltera!
- Veltroniego? - Nie, Bianchiniego!
To twój sekretarz? A co on zrobi?
Bianchini zrobi wszystko, co mu każę.
Węgierskie salami, dobra rzecz!
- Dzień dobry. - Witam.
Poproszę cztery salami.
Najlepsze, jakie macie. To dla prezesa.
Siedemdziesiąt euro.
- Za mało. - Jak to za mało?
- Dwadzieścia więcej. - Jeszcze dwadzieścia?
Ile kosztuje to salami?
Proszę.
Wyślę mamie zdjęcie, uwielbia targowiska.
Będzie szczęśliwa.
Tutaj.
Chwileczkę.
To Berta!
Berta?
Pan Walter?
Co pan robi w Budapeszcie?
Interesy. Delegacja z Włoch.
Miło cię widzieć. Wróciłaś do Budapesztu?
Po tym jak pańska mama mnie zwolniła, we Włoszech zaczął się kryzys.
Pomyślałam, że lepiej być spłukaną w domu.
- No tak. - Więc wróciłam.
- To pewnie mama. - Bez wątpienia. Wyciszę.
- Pamiętam, jak natrętna była. - Tak.
Kiedy u niej pracowałam:
„Berto, zrób mi rumianek”.
„Berto, zimno mi”.
„Berto, mój sweter”.
Wciąż mieszka pan z mamą?
To moje przeznaczenie. Jak mógłbym ją zostawić?
Ma teraz pomocnicę z Kamerunu, ale nie skończy się to dobrze.
- Jest bezwzględna. - Jak pitbull.
Nie odpuszcza.
Może przyjdzie pan dziś na kolację do mnie i mojej mamy?
- Kolejna mama? - Proszę się nie martwić.
Moja mama jest demokratką.
Wiele o panu słyszała, ucieszy się.
- O 19? - Mam kolację służbową...
- Ale może uda mi się wyrwać. - Wspaniale.
To mój adres i numer telefonu. Przygotujemy gulasz.
- Zadzwonię. - Dobrze, do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Moje salami!
Przepraszam.
Dziękuję.
Sześć nieodebranych połączeń. I to nie od mamy!
Panie prezesie!
Dobra, Bianchini zaraz tu będzie.
- Nie żeby to była kawaleria! - Wiem, wiem...
A to kto?
Kto tam?
Obsługa hotelowa dla pokoju 648.
Nie! Nie teraz.
Ostrygi, kawior i szampan.
Nie teraz! Proszę wrócić później!
Obsługa hotelowa.
Boże. Schowaj się, on nie odejdzie.
- No już. - To takie nieodpowiednie.
Idę!
Zamknij!
Nareszcie, panie prezydencie.
Drobny wybój. Wszystko pod kontrolą.
Przepraszam, ale...
- Jesteś Włochem? - Z Neapolu.
Pożegnałem Włochy i tamtejszych polityków.
- Jakimi politykami? - Nie z panem, z innymi.
Bo wszyscy jesteście...
- Jesteśmy? - Nieważne.
- Mów. - Nie, chciałem powiedzieć, że...
Znalazłem się tu dzięki drenażowi mózgu.
Nie jest już gorące, może nawet zimne.
Gdzie zostawić?
Tutaj.
Chwileczkę...
Tak, panie kierowniku?
Człowiek na rusztowaniu? To niemożliwe.
Nic się nie dzieje.
Może w innym pokoju. Dokąd idziesz?
Dokąd idziesz?
Tak, wszystko dobrze, dziękuję.
Dziękuję raz jeszcze.
- Może powinniśmy sprawdzić? - Wszystko jest dobrze.
Jak pan sobie życzy. Proszę o podpis.
- Po co? - Za ostrygi i szampana.
Nie są w cenie?
Robię, co każe kierownik.
Proszę potrzymać.
Powiedz mi:
Czy Macron też płacił dodatkowo?
Nie.
Porozmawiam z kierownikiem, dziękuję.
Nie ma za co.
Dziękuję.
Inaczej to wyglądało, kiedy byli tu Pupo i Toto Cutugno...
Jasne.
Co trzeba, to trzeba.
- Kiedy przyjść po wózek? - Zadzwonię.
Będę czekał, panie prezesie.
Co robisz, Franco?
A na co to wygląda? Na Taniec z gwiazdami? Pomóż mi.
Włożymy go do szafy.
Boże!
Widzisz, co się stało? Okno opadło i...
Ciała nie powinno się ruszać.
Ciała to nie obchodzi.
Robisz coś okropnego.
My robimy... No dalej!
- Tak robią w filmach. - Ale to nie jest film.
Naprawdę?
Podciągnij go.
Do góry. O tak.
Czekaj.
Mam pomysł.
Trzymaj go.
Podnieś trochę.
- Jak? - W ten sposób. Idealnie.
Możesz wyjść. Gotowe.
Już.
A teraz ubierz się i idź do swojego hotelu.
- Gdzie moja sukienka? - Jest...
Trzymałem ją...
Boże!
Dałem ją kelnerowi, zabrał ją ze sobą.
- Nie wierzę. - Cholera!
- Kto tam? - Kierownik, proszę otworzyć!
Kierownik? Schowaj się.
Idę!
To nie tylko nieodpowiednie, ale i popieprzone!
Idę!
- Przepraszam, ale to poważne. - Z pewnością.
Gość z pokoju obok
widział, jak ktoś wspinał się po oknie.
Słucham? To jakieś kłamstwo.
On nie kłamie.
To węgierski mistrz w strzelaniu do rzutków.
Ma sokole oko.
Widział tu nieruchomego człowieka.
Podglądacza?
Albo złodzieja.
Musiał się wspiąć po rusztowaniu.
Ustawiono je dookoła apartamentu.
- Sprawdźmy sypialnię. - Nie!
Dopiero co tam byłem, nie ma potrzeby.
Muszę.
Jestem odpowiedzialny za pana bezpieczeństwo w hotelu.
Nie, Pinna jest za nie odpowiedzialny. Domyślam się, że rozmawialiście.
- Nie znalazłem go. - Słucham?
Dobrze...
Skoro pan musi...
Kierownik musi sprawdzić sypialnię.
Rozumiem, że sprawdzi pan rusztowanie?
- Oczywiście. - Proszę.
- Mogę? - Jasne.
Boże.
Sukienka...
- Jestem... - Bianchini, cicho.
Posłuchaj mnie.
Powiem to tylko raz.
Stało się coś okropnego, w szafie jest ciało.
- Ciało? - Daj mi dokończyć.
Znajdziesz je później.
- Jak to „ciało”? - Kiedy je znajdziesz,
ja będę na spotkaniu z prezydentem Węgier, a jej tu nie będzie.
- Jej? - Tak, jej!
Nie rozumiem, ja...
Zostań.
Kiedy wejdzie tu kierownik, udawaj, że to, co ci powiedziałem,
- nie miało miejsca. - Dzięki Bogu.
Co to?
Salami dla pana.
- Prezent świąteczny. - Włóż je do lodówki.
- Zapłaciłem 20 euro z mojej kieszeni. - Nie czas na to.
Posłuchaj.
Zgadzaj się ze wszystkim, co powiem.
- Jak zawsze. - Bardziej.
Musimy udawać, że jesteś bystry.
Nieważne, kiwaj głową.
To wszystko.
Ma pan rację.
Sprawdziłem rusztowanie i nikogo nie było.
Mówiłem! Przedstawiam panu mojego sekretarza, Waltera Bianchiniego.
Walter pracuje dla mnie 24 godziny na dobę,
ale jest w oddalonym hotelu. Jesteśmy w Buda, a on w Peszcie.
Znalazłby pan dla niego jakiś pokój? Byłbym wdzięczny.
232...
650 powinien być wolny.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
I poinformuję ochronę o intruzie.
Nie trzeba! Jak pan widział, nikogo tu nie ma.
Poza tym byłaby to kiepska reklama dla hotelu, prawda?
Ma pan rację.
Im mniej się będzie o tym mówić, tym szybciej sprawa się rozejdzie.
Powinieneś zapamiętać te słowa, Bianchini.
Przepraszam.
- Dobrze potakiwałem? - Wspaniale.
Dziękuję. A teraz wyjaśni mi pan, o co chodzi?
Chodzi o to, że spędzisz trzy dni
w pięciogwiazdkowym hotelu.
Poszedł już?
- Witaj, Bianchini. - Pani senator.
Rozumiesz pewnie,
- że jestem w twoich rękach. - Oby!
Jeśli coś by się wydało, byłoby po mnie.
- I po nim. - Dlatego cię wezwaliśmy.
Prawdziwie oddany pracownik.
Czy oddany pracownik może prosić na słówko?
Oczywiście.
Jak pan może?
Z senator Rossi z opozycji?
Spójrz na nią.
Ale nie o to chodzi, musimy znaleźć jej sukienkę.
- Gdzie jest? - Kelner ją zabrał.
No tak, głuptas ze mnie.
- Wie o zwłokach? - Tak.
Zwłoki? Okłamał mnie pan.
Nie, skłamałem kierownikowi,
ale tobie powiedziałem, że ciało jest w szafie.
To zwłoki złodzieja?
Zabił go pan?
Nie, okno go zabiło.
Upadło i zabiło go!
Jak się tu znalazł?
Przeniosłem go.
Nigdy nie rusza się zwłok.
Mówiłam, że to poważne przestępstwo.
Nie masz prawa mnie pouczać, sfałszowałaś wybory w Basilicata.
W Molise.
Molise, Basilicata... co za różnica.
- Zwłoki to poważniejsza sprawa. - Dobra.
Jesteś oddany czy nie?
- Mam potakiwać? - Tak.
Idź do sypialni, my omówimy plan działania.
Oby.
To męskie sprawy.
Chodź.
- O co chodzi? - Dzwonił pan na policję?
Czemu miałbym to robić?
Czasem jesteś prawdziwym idiotą.
Chce pan mojej pomocy, ale gardzi pan mną.
- Lepiej pójdę. - Nie przesadzaj.
Posłuchaj...
Jeśli moja żona dowie się, że byłem tu z senator Rossi,
poprzestawia mi twarz, rozumiesz?
Nie rozumiesz, bo nie masz żony.
Gdybym miał, byłbym jej wierny.
A gdybym był premierem, nie spałbym z opozycją.
Na szczęście nim nie jesteś.
Prawda jest taka...
Że nic nie zrobiliśmy, nie miałem okazji...
Musisz mi pomóc znaleźć rozwiązanie.
Ja?
- Ty musisz znaleźć rozwiązanie. - Czego?
Żeby przenieść ciało.
Posłuchaj. Kiedy kierownik wróci
z kluczem do twojego pokoju, przeniesiemy ciało,
wystawimy je za okno,
zasłonimy zasłony i dziś w nocy „znajdziesz” zwłoki.
- Wychodzę. - Nie!
Postaw się w sytuacji Giulii.
Jeśli ktoś się dowie, wyrzucą ją z partii demokratycznej.
- A pan będzie musiał zrezygnować. - A ty wrócisz do tej swojej dziury.
Ciało jest w szafie?
- Na wieszaku. - Przynajmniej się nie wygniecie.
- Boże! Spada! - To okropne!
- Ale kostium trochę rozwesela sytuację. - Prawda?
- Jest mniej przerażający. - Odwieśmy go.
- Panie prezesie! - Chowaj się!
Panie prezesie,
znalazłem pokój dla pana Bianchiniego.
Zaraz obok. Pokój 650.
- Mogę zostawić klucz u pana? - Wspaniale.
Czy Walter znalazł rozwiązanie?
Poznał pan już panią Bianchini?
Sukin...
Dzień dobry.
Pani Bianchini.
Zapomniałem wspomnieć, że będzie towarzyszyć mężowi.
- Prawda? - Więc zostanę tutaj zamiast u siebie?
To w końcu wasz miesiąc miodowy. Czemu by was rozdzielać? Śpijcie razem.
Z kimś takim jak pani Bianchini
wcale bym nie zasnął.
Urwis z pana!
Z taką kobietą nikt by nie zasnął!
Dziękuję, ale potrzebuję mojej sukienki.
No tak!
Widzi pan, pani Bianchini brała prysznic,
kiedy pana kelner z Neapolu...
- Pasquale. - Tak.
...przez przypadek wziął jej sukienkę.
Znajdę go.
Do widzenia.
Pasquale... Gdzie on jest?
- Pani Bianchini? - Nie wiedziałem, co mówić!
Czysto.
Wracaj do środka, Mikołaju.
Panie prezydencie, nie zgadzam się na to wszystko.
Popieram!
Sprzeciw odrzucony. A teraz idź do pokoju 650,
otwórz okno i wróć po rusztowaniu.
- Mam lęk wysokości. - Nieważne!
Muszę zadzwonić do mamy, dzwoniła już pięć razy.
- Starczy już tego! - To moja mama...
Porozmawiasz z nią po tym, jak znajdziesz zwłoki.
Obsługa hotelowa.
Ja nie otwieram.
To pewnie moja sukienka.
Czekaj!
Dobry Boże.
- Pomyliłem się? - Nie.
Dobra robota, prezesie.
Teraz rozumiem, skąd te ostrygi i szampan!
Nic nie rozumiesz!
Pobrali się dziś rano, więc zamówiłem je dla nich.
Gratulacje!
Państwo Bianchini, moi przyjaciele, którzy dostali pokój 650.
Skoro wszystko już wiesz, możesz iść.
Jeszcze?
Za sukienkę pani młodej. Po co ten pośpiech, by ją zakładać?
Czy to nie miesiąc miodowy?
Czasem potrafisz być zabawny.
Dziękuję, prezesie, do usług. Proszę mnie wzywać, kiedy pan zechce.
Przenieśmy go do pokoju 650. Dalej, Bianchini!
- Pomóż mi. - Boże!
- Przepraszam? - Co?
- Pański pasek był na korytarzu. - Dziękuję.
Dobry Boże, kto to?
Vincenzo. Brat Bianchiniego.
- Jest chory? - Nie, pijany.
Był jego drużbą dziś rano i trochę się wstawił.
Kto przebiera się za Świętego Mikołaja na ślubie?
Zajmij się swoimi sprawami.
- Tylko pytam. - Zastanów się lepiej...
Jeśli chcesz zachować honor państwa Bianchinich, będziesz cicho?
Ani mru mru.
Już po nas.
Świadek widział ciało. Twój plan zszedł na manowce.
Teraz ciało w pokoju 650 to mój brat!
Spokojnie!
To sytuacja awaryjna.
- Musimy coś wymyślić. - Niech pan przestanie mówić „my”.
- Następnym razem głosuję na demokratów. - Dobrze.
Zwolennik demokratów czy 5 Star?
Dziadek był partyzantem, tata związkowcem, a Berlinguer był moim bohaterem.
Potem wskoczyłem do ich wozu.
Jakie to smutne, wszystkie zasady leżą w gruzach.
Jak możesz mówić o zasadach?
Brałaś udział w Celebrity Survivor!
Demokraci wybrali cię, bo jesteś seksowna.
Wychodzę.
Zostawisz tu tak swojego szwagra?
Szwagier, nie szwagier. Kończę ten związek.
Jeśli teraz wyjdziesz, zobaczą cię.
Jestem panią Bianchini, mogę robić, co chcę.
Panie prezesie, ja też odchodzę.
Zostaniesz, póki czegoś nie wymyślimy.
Dobrze, więc co?
- Mam pomysł! - Pańskie pomysły mnie przerażają.
To wspaniały pomysł, jak wszystkie nowe pomysły.
Weźmiesz ciało i wrzucisz je do Dunaju.
Ale jak?
Wózek inwalidzki?
Na pewno jakiś macie.
Oczywiście, mamy jeden na wypadek sytuacji awaryjnych.
Jak teraz.
Dobrze.
Ale nie będzie łatwo.
Muszę pójść do magazynu,
wnieść go na górę... To prawdziwy wysiłek.
Pocę się na samą myśl o tym.
Rozumiem, ale nie mam już gotówki.
Może być karta?
Przyniosę terminal płatniczy.
A niech cię...
Na pewno jej pan nie widział?
Coś przede mną ukrywacie.
Proszę się uspokoić.
Co teraz?
Wszystko dobrze, Pinna, nie martw się.
- Pomóc? - Nie, dziękuję.
Jedziemy.
Panie Bianchini.
- Pomóc? - Nie, dziękuję.
Poinformowano mnie, że pana brat nie czuje się dobrze.
- Czy to on? - Niestety.
- W przebraniu Mikołaja? - Tak.
Nie wygląda dobrze.
Prawie jak nieboszczyk.
Bzdura, to tylko kac.
Znaleźć mu pokój u nas?
Nie, wybiera się w długą podróż. Prawda, Vincenzo?
Wezwać lekarza?
Chcesz lekarza?
Mówi, że nie.
Świeże powietrze dobrze mu zrobi. Gdzie jest Dunaj?
Proszę iść prosto, a wyjdzie pan na wprost.
Na wprost? Idealnie.
Chwileczkę!
- Czemu pan to ukrywał? - Co?
Ślub dziś rano.
Nie myślałem, że to coś ważnego.
Wyślę butelkę szampana do pokoju 650.
Dziękuję, wystarczy nam już alkoholu!
Prezes każe mi pozostać trzeźwym.
Włochy utrzymują wspaniałą przyjaźń z waszym pięknym krajem.
Co ty tu robisz?
- Roberto! - Jaki Roberto?
- Mój mąż tu jest! - Separatysta?
Tak.
Mówiłaś, że był na północy Włoch na zjeździe separatystów!
- Nie jest. - Otwierać.
To on.
Wyważę drzwi!
Zrobi to, jest w gorącej wodzie kąpany, to bestia...
Z pięściami.
Ukryj się tam. Szybko!
- Witam. - Jestem Roberto di Leo. Gdzie ona jest?
- Kto? - Moja żona, Guilia!
- O czym pan mówi? - Skończ udawać, prezesie.
Co?
Zadowolony?
Czemu myśli pan, że znajdzie tu żonę?
Jesteśmy wrogami, politycznie mówiąc.
A prywatnie kochankami.
- O czym pan mówi? - To prawda.
Zaczęło się na szczycie w Cernobbio.
Dostałem anonimową wiadomość: „Twoja żona leci na prezesa”.
Na prezesa?
We Włoszech wszyscy są prezesami, nawet reżyserowie.
Skończ z tymi żartami!
Kazałem was śledzić, małe kawiarenki,
- herbaciarnie! - Rozumiem.
Dobrze, spotykaliśmy się, ale tylko, by znaleźć sposób
na zawarcie przymierza z partią demokratyczną.
Jest pan północnym separatystą, a zachowuje się jak zazdrośnik z południa.
Giorgetti by pana zatrzymał!
Wasz romans jest w świetle reflektorów. Programy plotkarskie was śledzą,
wysłali za wami reportera do Budapesztu.
- „Miłosne gniazdko w Budapeszcie”. - Koniec tego.
Dziennikarz powiedział mi,
że znajdę was w Budapeszcie, więc jestem.
Wspiął się po rusztowaniu
i zadzwonił: „Szybko, obserwuję ich przez...”.
- A potem przerwało. - Święty Mikołaj!
- Kto? - Nie, nic...
- Więc? - Więc co? Ach, tak...
Dobrze, przyznaję. Pańska żona tu była.
- Niech ją szlag! - Ale nie z mojego powodu.
A czyjego?
Waltera Bianchiniego, mojego nowego asystenta.
Masz mnie za idiotę?
Moja żona ukrywa się z tobą.
Dobrze, wszystko wyznam.
Wiesz, że jestem człowiekiem zasad.
Chciałem wybić twojej żonie Bianchiniego z głowy,
ale na próżno. To playboy,
który spał z połową senatu i całą Guidonią!
To uzależniony od seksu królik.
Nie wierzysz?
Zapytaj na recepcji o pokój 650,
zarezerwowałem go dla Waltera i Giulii.
Co się dzieje?
- To moja wina. - Skończ już, bądź mężczyzną.
Opowiedz mi o tym.
Zawsze zaniedbywałem Guilię,
to dlatego
zainteresowała się Bianchinim.
Ja nie mam gorącej krwi,
nie jestem namiętny.
Jesteś oziębły?
Tak. Często też nawalam...
- w łóżku. - Strzelasz ślepakami?
To dość poważne.
Kocham Giulię,
tak bardzo, że...
Możemy nad tym popracować.
- Tak myślisz? - Spróbuj.
Niemniej jednak...
- Ten Bianchini... - Co?
Pójdę do pokoju 650 i zabiję go!
Nikogo tam teraz nie ma.
- Wyszli. - Dokąd?
Nie wiem, na spacer wzdłuż Dunaju.
Ale wrócą. Zaczekam.
- Dobry pomysł, idź. - Tak!
Złap królika i daj znać.
- Kto to? - Najbogatszy człowiek w hotelu.
Do widzenia.
- Podsłuchujesz? - Nie!
- Szukałem... - Czego?
- Przyszedłem po wózek. - Dobrze!
Pozbądź się wszystkiego i odstaw fotel na miejsce.
Dobrze.
- Jak poszło? - Wspaniale.
- Dziękuję. - Nie ty... Roberto!
Teraz wiem, że mnie kocha. Nigdy się tak nie otwierał.
Przyznał się nawet do swojej drobnej dysfunkcji.
- Drobnej? - Cieszę się, że nic się nie wydarzyło.
Nie będę się czuła winna.
Myśli, że Bianchini jest winny.
Idź już do swojego hotelu.
Lepiej tędy.
I zadzwoń do Roberto, jak wrócisz.
- I co mu powiem? - Nie wiem. Jesteś w partii Renziego,
- nie nauczył cię kłamać? - I kto to mówi?
Kochanie, idź...
Zanim cię stąd wyrzucę.
Może i byłam w Celebrity Survivor,
ale odkąd poznałam „prawdziwych” polityków,
rozważam powrót do bycia fryzjerką!
Co za banda idiotów.
Zrobią wszystko: poprzestawiają w głowach, odejdą do konkurencji, oleją zasady.
Biedne Włochy.
Piękne nogi!
Znów podsłuchujesz?
- Nie, wciąż szukam... - Czego?
- Napiwku. - Oto i on.
- Rozczarowuje mnie pan. - A ty mnie wkurzasz.
Tylko czekać na nową ustawę finansową tego sknery!
Niczego nie dotykaj.
MAMA
Halo?
Walter?
To nie Walter, kto mówi?
Jego mama. Kim pan jest?
Obsługa hotelowa w Grand Hotelu w Budapeszcie.
Jest teraz w innym hotelu?
Tak, prezes Rispoli zaoferował mu pokój w ramach miesiąca miodowego.
Walter wziął ślub?
Tak, dziś rano.
- Nie była pani na weselu? - Dobry Boże.
Wspaniali goście, piękne przyjęcie, pyszne jedzenie!
- Zaraz zemdleję! - Proszę pani...
Proszę tak nie robić!
To zawał!
- Halo? - Boże...
Halo?
Mama się rozłączyła.
Nie zaprosił mamy? Co za bezwstydnik.
Co zrobić...
Mama wyżywia dzieci, a dzieci nie wyżywią mamy.
POLICJA
Boże, Święty Mikołaj!
Gdzie są zwłoki?
Muszę zadzwonić do prezesa! Gdzie mój telefon?
W pokoju.
Halo?
Berto, tu pani Bianchini.
Co za niespodzianka!
Wpadłam na pani syna w Budapeszcie.
Właśnie o tego drania mi chodzi.
Wziął potajemny ślub dziś rano.
Życie mojego syna jest zagadką. Musisz ją rozwiązać. Znajdź go!
Jest w Grand Hotelu.
Idź tam i zadzwoń, jak będziesz coś wiedziała.
Rozumiesz? Szybko. Jestem strzępkiem nerwów.
Włosi...
Trzy tysiące proszę.
Zostawiłam u Franco naszyjnik, który dał mi Roberto.
- Przepraszam, nie rozumiem. - Ja rozumiem..
Jeśli nie będę go miała, Roberto mi nie wybaczy.
- Przepraszam, señora. Ja... - Jedź do Grand Hotelu.
- Czy prezes jest w pokoju? - Nie, nie ma go.
Wyszedł pół godziny temu.
- Jak pański brat? - On zni... Poleciał już.
Przepraszam?
Słyszałem, że szuka pan prezesa.
- Jest pan z delegacji? - Tak.
Zna pan Waltera Bianchiniego, sekretarza prezesa?
- Tak, czemu? - Chcę go zabić.
Dlaczego?
Ma romans z Giulią Rossi, moją żoną.
- Kto tak mówi? - Prezes.
- Co za dupek. - Prezes?
- Nie, Bianchini. - Kiedy go znajdę,
stłukę go
- na kwaśne jabłko. - Jak mięśniak?
- Przywalę mu pięścią. - To nie będzie proste.
Bianchini jest duży, wysoki, ma masywne ramiona,
dłonie jak łopaty, jest byłym mistrzem sztuk walki.
- Ja bym się trzymał z daleka. - Nie.
Wypożyczę buldożer
i zabetonuję go.
Co za dzień...
Sześć tysięcy, proszę.
Moja chusta... Nieważne.
„Witajcie, nowożeńcy”.
Nie jestem żonaty, jestem kawalerem.
Pinna!
Ty cieniasie!
Panie prezesie?
Fracassi?
Mówiłeś, że będzie pełno ludzi.
Są święta.
Gdyby był tu Rocco Siffredi, sala byłaby wypchana po brzegi.
Jak stadion.
Przepraszam, winda na ostatnie piętro?
Tu nie ma windy. Proszę wrócić do hotelu.
O matko!
Włochy
mają solidną
relację
z waszymi pięknymi Węgrami.
Serdecznie wszystkich witam!
Bardzo mi miło widzieć tyle osób mimo okresu świątecznego.
Włochy i wasz wspaniały kraj, Węgry,
od dawnych czasów są ze sobą blisko.
Zrobię,
co w mojej mocy, by ten związek był jeszcze bardziej owocny.
Nie możemy zapomnieć o Eugeniuszu Sabaudzkim,
który przerwał atak Ottomanów na wzgórza Budy
i wzmocnił chrześcijańskie wartości na terytorium Węgier.
Pomogliśmy wzmocnić chrześcijańskie zasady.
Czuję się zobowiązany...
Przepraszam.
To praca.
Praca.
Ważna sprawa państwowa... Donald z Gabinetu Owalnego.
Donald?
- Donald? - Zapomnij, to ja.
Jakieś wieści o Dunaju?
Mam dwie wiadomości. Jedna jest zła, a druga gorsza.
Gówniana sprawa!
Jaka jest zła?
Ciało zniknęło.
To wspaniała wiadomość!
A gorsza?
Ciało pojawiło się
i zaraz będzie myszkować w twoim pokoju.
Zmartwychwstał?
Sram po gaciach. Muszę kończyć.
Nie ruszaj się.
Nie rób mi nic, Święty Zombie.
Jestem jedynakiem i muszę opiekować się matką.
Gdzie prezes Rispoli i senator Rossi?
Wciąż tutaj?
- Długa historia. - Widzę.
- A twoja? - Moja również.
Pomóż mi ukryć zwłoki, jeśli to zwłoki.
- To znaczy? - Mówiłem, że to długa historia.
Pani Rispoli?
Żona prezesa. Ukryj się w łazience.
- Moja torebka. - Tak.
Jaki długi korytarz!
Jesteśmy.
Pani Rispoli... To najlepszy apartament w hotelu.
Wspaniały.
- Wygląda jak muzeum. - Dziękuję.
Zostawię torebkę w sypialni.
Nie!
- Bianchini? Co za niespodzianka! - Dokładnie.
- W szafie? - Ja wezmę, to moje zadanie.
- Proszę. - Tylko pięć?
Nie jestem prezesem.
- Piątak? - Zmykaj już.
Franco miał rację, piękny apartament.
Przed byciem Pierwszą Damą jeździłam tylko na wycieczki szkolne.
Uczę geografii, ale nigdy nie byłam w Budapeszcie.
Szczerze mówiąc,
nigdy wcześniej nie widziałam
- takiego hotelu! - Skąd ta niezapowiedziana wizyta?
Dziś jest nasza rocznica ślubu.
Ale przez te wszystkie obowiązki Franco musiał zapomnieć.
Więc postanowiłam zrobić mu niespodziankę!
Znam mojego męża i wiem, że będzie podekscytowany.
- Będzie szczęśliwy! - Co za piękna kobieta!
- Kto to? - Nie wiem.
Jakaś dama.
Bianchini, czemu nie jesteś z nim?
Przyszedłem po dokumenty, których zapomniał.
O wszystkim zapomina!
- Każe ci biegać. - Szczególnie dzisiaj...
Jak możesz znieść takie napięcie?
Mi na samą myśl zapiera dech.
Pójdę się odświeżyć
- i zobaczę łazienkę. - Nie!
Proszę tu nie wchodzić.
- Dlaczego? - Znam lepsze miejsce.
Gdzie?
W moim pokoju.
- Ty też jesteś w tym hotelu? - Tak, pokój 650. Zapraszam...
- Gdzie? - Tam. Tylko nas dwoje.
To nasza szansa.
Szansa na co?
Na miłość.
Szalony!
Jesteś...
- szalony! - Tak, jestem.
Szaleję na twoim punkcie, Mariso.
Dziwnie się czuję.
Jakbym nagle ożyła.
Niesamowite!
Ty jesteś niesamowita.
To miłość od pierwszego wejrzenia, nie opieraj się.
Nie zamierzam.
Czemu tak długo czekałeś?
Wystarczy!
- Czemu to tłamsiłeś? - Podporządkowywałem się.
Niepotrzebnie.
Przez tyle lat małżeństwa nie miałam możliwości,
potem mój mąż wszedł do polityki i więcej na mnie nie patrzy,
prawie mnie nie dotyka, skupia się na karierze, spotkaniach...
Wszystko jest takie denne.
Ale...
Przy jego boku...
był mężczyzna,
który mnie pożądał.
Bardzo!
Zróbmy to.
- Pokój 650 czeka! - Chwileczkę.
Na korytarzu nas zobaczą, chodźmy po rusztowaniu.
Rusztowanie?
Przygoda.
Wzięłam ze sobą peniuar.
Możemy go nie potrzebować, ale kosztował fortunę, więc go założę.
Ostrożnie!
Na litość...
Ciepło, zimno. Zimno, ciepło!
Nigdy nie wiem, jak się ubrać. Bianchini!
Gdzie jesteś?
- Gdzie jesteś? Boże! - Franco?
- Ty? - Zostawiłam to tutaj.
To prezent ślubny od Roberto.
Widziałem go na dole, chce zabić Bianchiniego!
- Widziałaś go? - Tak, mam złe wieści.
- Złą i gorszą? - Nie, obie są gorsze. Chodź.
O co chodzi?
Pierwsza wiadomość.
Myślałem, że ożył?
Nieważne.
- Wiesz, kto to? - Nie.
- Dziennikarz z serwisu plotkarskiego. - Boże!
Druga wiadomość jest jeszcze gorsza. Usiądź lepiej.
- Jestem za bardzo zdenerwowany. - Wiesz, kto jest w Budapeszcie? Twoja...
- Co teraz? - Moja głowa.
Umiera, wstaje, znów umiera. Co jest?
Wiecie, kim jestem?
Nie!
No to przechlapane, bo ja też nie pamiętam. Jak się nazywam?
To wspa... Okropna wiadomość.
Dlaczego jestem tak ubrany?
Co robiłem w szafie w waszym domu?
To nie nasz dom, to hotel.
- Hotel? - Tak, hotel.
- Coś sobie przypominam. - Nie wysilaj się.
- Moja głowa. - Widzisz? Nie wysilaj się.
- Masz szczęście. - Czemu?
Bo jest z nami pani neurolog.
Jest wspaniała, porozmawiaj z nią. Pani neurolog,
- co powinniśmy zrobić? - Odpocząć w łóżku,
oczy zamknięte i leżeć.
Pomożecie mi?
- Do sypialni. - Chodźmy.
Wasze twarze wydają mi się znajome.
Nie współpracujesz.
Przestań myśleć!
Co za dzień. Ona, oni, zwłoki...
Znów go nie ma?
Bianchini?
Gdzie ty byłeś?
- Wiesz co? Mikołaj się obudził. - Widzę.
Wiesz kto to? Dziennikarz.
Na szczęście
uderzenie w głowę sprawiło, że stracił pamięć.
- Musimy wrócić do planu A. - Plan A?
Przenieść go do twojego pokoju,
bo w moim robi się nieco ciasno.
- W moim też. - Dlaczego?
Proszę wziąć głęboki oddech, usiąść i wszystko wyjaśnię.
Nie, wyjaśnisz później,
przenieśmy go, zanim mnie rozpozna. To moja jedyna szansa.
Wciąż mamy plan B.
- Czyli? - Powiedzieć prawdę.
Prawdę?
Zwariowałeś? I obalić rząd?
- Wrócę wtedy do dziury? - Tak.
- Plan A. - Dobrze.
Przypomniał sobie, jak się nazywa.
Boże, to jakiś koszmar!
Dom wariatów.
Dwa nazwiska
dudnią mi w głowie:
Rossi i Rispoli... Kojarzycie je?
Nie.
Moja głowa!
Przynieś z łazienki moje tabletki nasenne.
Ile?
- Całe opakowanie. - Co?
- I krople też. - Umrze.
Wedy przejdziemy do planu C: wózek
i do Dunaju.
To polityka, kochanie.
Może powinienem jednak wrócić do siebie!
Obsługa.
Panie prezesie.
- Przyszłam pościelić łóżko. - Kim jesteś?
- Jestem Caterina z Apulii. - Tylko Włosi tu pracują?
Zostaliśmy przypisani do pana. Co za zaszczyt.
Przyjechałam tu, bo spotykam się z aktorem porno z Apulii.
Rozumiem, wspaniale. Ale teraz proszę już iść.
- A łóżko? - Później.
Kochanie, chodź do mnie!
- Zamówiłam ostrygi i szampana. - Mówiłem, byś zaczekała.
Twój mąż może wrócić.
- Podpisz rachunek. - Boże...
Proszę. Przestań.
Wystarczy!
Ty pijawko!
Weź ostrygę jako napiwek, może znajdziesz perłę.
Gratuluję, trójkącik podczas nocy poślubnej.
Może pan dołączyć!
- Poważnie? - Nie, spadaj.
Obym cię więcej nie widział.
Noc jeszcze młoda.
Wracajmy.
Co tylko zechcesz!
Idź, Mariso!
Boże! Pani Rispoli!
A niech to...
Kto tam? Idę!
Idę!
Berto, co ty tu robisz?
- Pinna cię wpuścił? - Pańska matka mnie przysłała.
Mówi, że wziął pan ślub dziś rano.
Odchodzi od zmysłów. Gdzie żona?
Uspokój się, Berto, nie wziąłem ślubu.
Walter, co za pocałunek! Co za uderzenie!
- Więc to pani młoda. - Nie, to żona prezesa.
- Zaczekam tutaj. - Jasne.
Powiedziała: „Walter, co za pocałunek!”.
Mniej więcej.
Gdzie twoja żona?
- W sypialni, ale nie jest moją żoną. - Ile masz tu kobiet?
Straciłem rachubę.
- Chcę zobaczyć panią młodą. - Nie. Chodź!
- Gdzie? - Do mojego pokoju.
- Po co? - Żeby się kochać.
- Oszalał pan? - Tak, na twoim punkcie.
Myślę o tobie więcej niż o piłce. Nie opieraj się, Berto!
Nie zamierzam!
Pomyśleć, że tyle czasu zmarnowaliśmy.
Pożądałam pana przez te wszystkie lata,
ale tłamsiłam to w sobie.
To mój tekst.
Ale to prawda, bo...
Zawsze cię lubiłem.
- Ale jest pan żonaty! - Nie jestem, jestem kawalerem.
A kobieta w szafie i druga w sypialni?
- Wyjaśnię w łóżku. - Nie będę kochanką!
Wierz mi!
Dobrze, chodźmy!
- Chodź. - Czekaj.
To klucz.
Pierwszy pokój na lewo, 650. Dokończę sprawy i zaraz przyjdę.
Będę czekać nago.
Dobrze, nie mogę się doczekać!
Co za kobieta!
Idiota ze mnie. Wszystkie mnie chciały, a ja się nie zorientowałem.
- Więcej! - Więcej niż 80?
Osiemdziesiąt jeden, 82, 83, 84, 85...
Wystarczy!
Proszę.
- Co to? - Woda lecznicza.
- Pomoże? - Na pewno.
W końcu zaśnie.
Pomóż mi go przenieść do ciebie.
- Do mnie nie. - Dlaczego?
Bo naga kobieta czeka na mnie w łóżku.
Nie czas na takie żarty.
Co to?
Marisa!
Co robisz w szafie w Budapeszcie
w samej koszulce nocnej? Skąd ją wzięłaś?
Co ja tu robię?
Nie wiem.
Nic nie pamiętam.
- Ty też? - Dzięki Bogu.
Gdzie my jesteśmy?
- Boli mnie głowa. - Co się stało?
Okno spadło na nią, kiedy wchodziła.
- Co tam robiła? - Próbowałem wyjaśnić wcześniej.
To wasza rocznica ślubu, więc przyjechała zrobić niespodziankę.
- I zrobiła. Usiądź, kochanie. - Nie.
- Na tej kanapie. - Nie, na tej.
Przebrała się w pokoju 650.
Próbowałem ją tam zatrzymać, ale z tyloma sprawami na głowie,
wymknęła mi się spod kontroli.
Kochanie, spójrz na mnie.
Jak mogłem zapomnieć o naszej rocznicy?
Ta polityka mnie pochłonęła.
Nie tylko ona.
Twoja twarz...
wygląda znajomo. Jak się nazywasz?
Nic nie czai.
To okno jest zabójcze. Robespierre by je polubił.
Przestań gadać, przynieś wody.
Kochanie, trzymaj się. Zamknij oczy
i odpocznij.
Tak jest.
Odpocznij... wszystko będzie dobrze. Trochę wody,
odpoczynku i wrócisz do siebie.
Tu jestem, kochanie.
Więc jednak jest kobieta w jego łóżku!
Kim jesteś?
Jestem tak naiwna i głupia, że mu uwierzyłam.
Mówił, że nie jest żonaty.
Pani Bianchini, ja nie kradnę mężów.
To nic takiego.
Niech mu pani nie ufa.
W pokoju 648 jest inna kobieta. W szafie!
- Roberto? Kochanie... - Prezes nie kłamał.
Jesteś kochanką Bianchiniego?
- Co ty tu robisz? - Odpowiedz!
- Pozwól mi wyjaśnić. - Co?
Jesteś w pokoju Bianchiniego.
- Jesteś jego kochanką. - Nie!
Inna kobieta jest jego kochanką.
- Kto? - Marisa Rispoli, pierwsza dama.
To torba z jej inicjałami: „M R”. Marisa Rispoli.
Potajemnie przyleciała do Budapesztu, by pobyć z Bianchinim!
W pokoju obok apartamentu męża?
Kiedy kobiety są zaniedbywane, robią głupie rzeczy.
Jeśli nie jesteś jego kochanką, to co tu robisz?
Jestem tu...
z powodu polityki.
- Czyli? - Nie mogę powiedzieć.
Wiemy tylko ja, Orfini i di Maio. To pomysł Waltera.
- Bianchiniego? - Veltroniego.
Bzdura!
Kłamiesz tak samo jak prezes i Bianchini.
Bianchini to przykrywka. Śledziłem cię...
Spotykałaś się potajemnie z prezesem.
Prawda. Święta prawda.
Jak myślisz, dlaczego?
- Polityka, jak sądzę. - Bingo.
Rispoli nie zdobył większości,
północni separatyści go zdradzili, potrzebuje nas.
Pamiętasz pakt Nazareno?
Ten będzie z 5 Stars.
Ale to tajemnica, nikt nie może się dowiedzieć.
- Nawet Marco Travaglio? - Spójrz na mnie.
Przysięgam, że mówię prawdę.
Zdradziłeś Silvio Berlusconiego...
Nigdy ci tego nie wypominałam.
Zdrady są niedopuszczalne zarówno w polityce, jak i w życiu!
Ale wybaczam ci.
Wiesz czemu?
Bo cię kocham.
Kocham cię!
Wypij wodę i okryj się, chłodno jest.
O tak.
- Lepiej? - Tak, dziękuję.
Jesteś lekarzem?
Już wiem!
Mikołaj wrócił.
Jestem Mariano Tozzi!
Moja żona to Loredana!
Mam dwóch synów, Giovanniego i Alberto.
Mieszkam w Mediolanie, Silvio Pellico 5, budynek A, mieszkanie numer siedem.
Wierzymy ci.
Chodziłem do szkoły im. Cesare Beccaria,
do klasy C z profesorem Vignuzzim,
który zawsze mówił, że okno...
Okno?
Okno...
Jej pamięć wraca.
Mamy kłopoty.
Pamiętam wszystko. Wszedłem przez okno
i pamiętam...
Wszystko.
Okno.
Profesor Vignuzzi.
Niech Bóg błogosławi tabletki nasenne!
Zaniosę go z powrotem do łóżka.
Co to za Mikołaj obok mojego męża?
Wróciła ci pamięć?
Nie straciłam jej. To tylko przykrywka.
Wspaniale!
Bianchini?
- Potrzebuję pomocy. - Idę!
Dziękuję, Mariso.
Odbijemy to sobie w Rzymie.
Tak.
- Okno. - Śpij, Tozzi...
O czym tam szeptaliście?
Nic takiego, mamrotała coś.
Biedactwo. Pospiesz się...
O 21.00 mamy kolację z ambasadorem.
Bianchini...
Dziękuję.
Uratowałeś „rząd zmiany”.
- Mogę coś powiedzieć? - Zgadzam się.
- Kogo to obchodzi? - Odmawiam!
Co tym razem?
Przyszedłem przeprosić, to dla ciebie.
- Daj je swojej żonie, o mnie zapomnij! - Berto, pozwól mi wyjaśnić.
Robiłem to, by ocalić rząd.
Teraz chcę ocalić coś, co jest dla mnie ważniejsze.
Moją przyszłość z tobą.
WĘGIERSKIE MUZEUM AGRYKULTURY
Panie prezesie!
Doktorze?
Gdzie my jesteśmy? Czy to szpital?
Nie jestem lekarzem, jestem twoim mężem, premierem.
Jasne...
Chodźmy.
Panie prezesie...
Słyszysz?
A ty jesteś pierwszą damą.
Kim?
Chodźmy, zimno jest.
Mieliśmy nasz miesiąc miodowy w Wenecji.
Prezes cieszy się, że może pana poznać,
ma nadzieję, że te trzy dni wzmocnią przyjaźń i relacje finansowe
łączące Węgry i Włochy, kraj, który kocha,
w którym spędził swój miesiąc miodowy lata temu.
Zawarł to wszystko w czterech słowach?
To węgierski zwyczaj.
Dziękuję, panie prezesie.
Proszę, panie prezesie...
- Doktorze... - Zaczekaj, aż odejdą.
Odchodzą... Doktorze?
Potrzebuję się napić.
Ale nie odchodź daleko. Nie znasz miejsca i możesz się zgubić.
Panie prezesie?
To moja dziewczyna. Berta Molnar.
- To zaszczyt, Wasza Wysokość. - Dziękuję.
Piękna kobieta.
Berta i ja pobieramy się.
Pobieracie się?
Nie wiedziałem, że byliście zaręczeni.
Spotkaliśmy się dziś rano i podjęliśmy decyzję.
Jesteś niesamowity!
W takim dniu jak dzisiaj zdążyłeś spotkać się z nią i zaręczyć?
Będę potakiwać.
Co jest? Zabierz ręce.
To mąż Giulii.
- Pogodzili się. - Pogodzili się...
Jak dowie się, że jestem Bianchini, będę potrzebował wózka inwalidzkiego.
- Kochanie, idziemy. - Ale dopiero przyszliśmy.
Zostańmy 10 minut.
Nie mogę. Mój świat może się skończyć za 10 minut.
Walter, czekaj!
Spokojnie, zaraz wróci.
Wróci.
Kim jest ten w białym smokingu?
To Walter Bianchini, myślałeś, że jest moim kochankiem.
Spójrz na niego, nigdy nie poszłabym z nim do łóżka!
Kochanie? Zatańczysz?
- Cieszę się, że tu jesteś. - Wracam do hotelu.
Pójdę z tobą do pokoju 650, Franco będzie tu do późna.
Dzień dobry, pani Rispoli.
Znamy się?
Widziałam panią w szafie w hotelu,
ale nie przedstawiono nas sobie.
Berta Molnar.
Przyszła żona Waltera.
- Poważnie? - Tak. Tłumiłem to w sobie.
Zbyt wiele w sobie tłumisz.
W takim razie gratulacje.
- Co to było? - Jest szalona.
Byłem dla niego nieuprzejmy w hotelu.
Pójdę przeprosić.
Boże, on tu idzie.
- Kto? - Kryj mnie. Chce mnie zabić.
Widzimy się w hotelu za 30 minut. Znajdę drogę do wyjścia.
Bianchini!
Dokąd to?
Czekaj!
Nie uciekaj!
Nie!
Nie zabijaj mnie, proszę!
Powiem całą prawdę ze szczegółami.
Toast za dwa wspaniałe kraje.
Moim zadaniem będzie wspieranie potrzeb, żądań
i ambicji Węgier.
Na zdrowie.
Życzę wszystkim
wesołych Świąt.
Na zdrowie!
Nie wierz w obietnice tego człowieka.
Panie prezesie,
jest pan fałszywym,
manipulującym kłamcą.
Wstyd! Wykorzystał pan delegację,
by przespać się z moją żoną,
podłą senator opozycji, Giulią Rossi.
- Roberto, co ty wygadujesz? - Prawdę.
- Zwariowałeś? - Mam świadka.
Bianchini?
- Bianchini jest oddany. - Ale pan nie.
Wstydziłby się pan!
Bianchini powiedział mi całą prawdę,
każdy szczegół.
Dwa pokoje, rusztowanie, hojne napiwki dla obsługi,
ostrygi i szampan!
- Co? - Czy to prawda?
Mówisz do mnie czy do lekarza?
Daj spokój. Nie straciłam pamięci.
A ty jesteś gnidą!
Zdradzić mnie na oczach wszystkich
w dniu naszej rocznicy!
Mariso, zaczekaj...
To prawda, ale nieprawda.
Co ty, powieściopisarz?
Nie, jestem mężczyzną,
który ma piekielnie ciężkie życie.
Deficyt, ceny kupna i sprzedaży, emerytury, bezrobocie, unie! Merkel,
sondaże, di Maio i Salvini!
Co mogę zrobić,
jeśli nie poszukać małego romansu?
A gdzie najlepiej? W pracy.
Kobieta, o której mówimy, ma męża z drobną dysfunkcją.
Wiem, że to brzmi niemoralnie,
ale jesteśmy ludźmi!
W mojej obronie powiem, że nie wyszliśmy poza myśli.
Nigdy nie doszło do niczego między nami.
To prawda, nic nie zaszło. W życiu jak w polityce:
Dużo słów, zero czynów.
Coś wam powiem...
Gadka-szmatka, ja przeciwnie. Jestem kobietą czynu.
- Jak to? - Zdradziłam cię.
- Co? - Dziś po południu.
Około 18.00.
Ale nie w myślach.
Naprawdę! Niech świat się dowie.
Bo jestem kobietą czynu!
Z kim?
Z Walterem Bianchinim w pokoju 650.
Walter? Ty potworze!
Berto, to nieporozumienie.
Teraz możesz powiedzieć prawdę, nie ukrywaj się, przyznaj.
Kochasz mnie i tłumiłeś to w sobie.
Bianchini?
Wracasz do swojej dziury, jesteś zwolniony.
- A ty jesteś zwolniony jako mąż. - A ty jako moja żona.
I tak się nie kochaliśmy.
Ten rząd pójdzie na dno dzięki temu.
Jestem na wszystkich serwisach plotkarskich.
Nie rób tego!
Nie robić!
Bianchini?
Co ty robisz?
Chcę się zabić... Po co żyć?
Straciłem wszystko: pracę, kobietę, nawet godność.
Pomyśl o mamie.
To kolejny powód, by się zabić.
Nie! Jeśli ktoś powinien skoczyć, to ja.
Międzynarodowo zhańbiony.
Ciekawe, jakie będą sondaże! To koniec mojej kariery.
- Skoczmy razem. - Nie!
Nie.
Prawdziwy polityk stawia czoła kryzysom.
Mam pomysł!
Mam wspaniały pomysł.
Znowu!
Sondaże by wzrosły,
ale potrzebuję twojej pomocy.
Wystarczająco już dzisiaj zrobiłem.
Po tym, co się stało z moją żoną, jesteś mi to winien.
Nic się nie wydarzyło.
Przysięgam
na moje prawie skończone życie.
Byłem panu w pełni oddany.
- W pełni oddany? - Tak.
- Udowodnij. - Zwolnił mnie pan.
- Zatrudniam cię ponownie. - Do usług! Co mam zrobić?
Bądź moim kochankiem.
Skaczę.
- Nie rozumiesz. - Rozumiem.
Moim udawanym kochankiem!
Wyjaśnię ci to: Udostępnię tweeta, wyznając całą prawdę:
Jestem gejem,
próbowałem to ukryć poprzez romans z senator Giulią Rossi.
Ale kocham i zawsze kochałem tylko jednego człowieka:
Waltera Bianchiniego!
- Cicho. - Niech cały Budapeszt się dowie.
I Włochy też.
Jak to brzmi?
- Fatalnie. - Dlaczego?
Nie rozumiesz?
Media liberalne będą po naszej stronie.
Będą zapraszać nas na wywiady, będzie wspaniale.
Ludzie mnie pokochają
i będą mi współczuć.
Sondaże poszybują w górę jak rakiety.
- Wolę skoczyć. - Nie!
Albo skacz, może to i dobry pomysł.
Nagłówki będą następujące:
„Załamany kochanek kończy ze swoim życiem,
zostawiając prezesa we łzach”.
Dobrze brzmi.
Co ja mówię? Powinieneś żyć.
Giulia ma rację.
Życie jest jak polityka,
to takie samo gówno.
Ale w obu przypadkach
zawsze jest miejsce na kompromis.
Mówił pan o udawanym kochanku...
Przygotowuję się.
Dlaczego ja cię nazywam Bianchini?
Walter, będę cię nazywał po imieniu. Tak lepiej!
Chodź.
Zaufaj mi.
Czy to nie wspaniałe?
Ciekawe, co na to mama.
Będzie zachwycona, zobaczysz.
Wątpię.
- Mamy rozumieją takie rzeczy. - Nie!
Czyli pan i senator Rossi...
Nic, zero.
- Już wtedy zakochal się pan we mnie? - Daj spokój!
Białe święta.
- Pada śnieg. - Jak romantycznie!
W istocie.
Napisy: Aneta Adamczyk